ترامادول یکی از داروهای مسکن اپیوئیدی است که برای کنترل برخی انواع درد تجویز میشود، اما مصرف مداوم، طولانیمدت یا خارج از دستور پزشک میتواند به وابستگی جسمی و روانی منجر شود. به همین دلیل، فردی که مدتی ترامادول مصرف کرده است ممکن است هنگام کاهش یا قطع آن با مجموعهای از علائم جسمی و روانی مواجه شود. ترک ترامادول برای همه افراد یکسان نیست. مقدار مصرف، مدت استفاده، تعداد دفعات مصرف در روز، شکل دارویی، سابقه مصرف سایر مواد، وضعیت جسمی و روانی و تجربههای قبلی ترک همگی میتوانند روی روند درمان اثر بگذارند. بنابراین اینکه فرد صرفاً تصمیم بگیرد مصرف را یکباره قطع کند، لزوماً بهترین یا ایمنترین روش نیست.
از طرف دیگر، ترامادول با بسیاری از اپیوئیدهای دیگر یک تفاوت مهم دارد. علاوه بر فعالیت اپیوئیدی، روی سیستمهای سروتونین و نورآدرنالین نیز اثر میگذارد و میتواند خطر تشنج را افزایش دهد. خطر تشنج حتی در محدوده دوزهای توصیهشده نیز گزارش شده و با مصرف دوزهای بالاتر یا بعضی داروهای همزمان میتواند بیشتر شود.
به همین دلیل اگر قصد ترک ترامادول دارید، بهتر است قبل از تصمیم به قطع مصرف، وضعیت خود را با پزشک یا روانپزشک ترک اعتیاد بررسی کنید تا مشخص شود آیا ترک اعتیاد سرپایی، ترک اعتیاد در منزل یا سطح دیگری از مراقبت برای شما مناسبتر است.
حتما مطالعه کنید: روانپزشک ترک اعتیاد
ترامادول یک داروی ضد درد اپیوئیدی است که برای درمان برخی دردهای متوسط تا نسبتاً شدید استفاده میشود. این دارو با اثر بر گیرندههای اپیوئیدی و همچنین تأثیر بر بازجذب سروتونین و نورآدرنالین، فعالیت سیستم عصبی را تغییر میدهد.
همین ویژگی باعث میشود وابستگی به ترامادول فقط شبیه وابستگی به یک مسکن ساده نباشد. فردی که برای مدت طولانی از ترامادول استفاده کرده است، ممکن است هنگام قطع دارو علاوه بر علائم معمول ترک اپیوئید، مشکلاتی مانند اضطراب، تغییرات خلق، اختلال خواب یا علائم عصبی را نیز تجربه کند.
مصرف ترامادول طبق نسخه پزشک الزاماً به معنی اعتیاد نیست. وابستگی جسمی، سوءمصرف و اختلال مصرف مواد مفاهیم متفاوتی هستند. با این حال، اگر فرد برای رسیدن به اثر قبلی مجبور به افزایش دوز شود، خارج از دستور پزشک مصرف کند، نتواند مصرف را کنترل کند یا برای جلوگیری از علائم ترک به دارو نیاز داشته باشد، لازم است احتمال وابستگی و اختلال مصرف ترامادول بررسی شود.
ترامادول به دلیل فعالیت روی سیستم اپیوئیدی میتواند در طول زمان باعث سازگاری سیستم عصبی با حضور دارو شود. وقتی این سازگاری ایجاد میشود، بدن برای عملکرد معمول خود تا حدی به وجود دارو عادت میکند.
در نتیجه، قطع ناگهانی یا کاهش سریع مصرف میتواند تعادل ایجادشده را بر هم بزند و علائم ترک اعتیاد ایجاد کند.
حتما مطالعه کنید: علائم ترک اعتیاد
از طرف دیگر، اثرات ترامادول روی سیستمهای سروتونین و نورآدرنالین باعث میشود تجربه ترک آن برای بعضی افراد با علائمی فراتر از علائم کلاسیک ترک اپیوئید همراه باشد.
این موضوع یکی از دلایلی است که ترک ترامادول نباید صرفاً با توصیه اطرافیان یا تجربه فرد دیگری انجام شود. یک برنامه مناسب باید بر اساس شرایط شخصی فرد طراحی شود.
بله، مصرف مداوم ترامادول میتواند باعث وابستگی جسمی شود. در چنین شرایطی، کاهش یا قطع مصرف میتواند علائم ترک ایجاد کند.
وابستگی جسمی با اعتیاد دقیقاً یکسان نیست. ممکن است فردی دارویی مانند ترامادول را طبق دستور پزشک و برای مدت طولانی مصرف کرده باشد و در صورت قطع آن دچار علائم جسمی شود، بدون اینکه معیارهای اختلال مصرف مواد را داشته باشد. اما اگر مصرف به شکل خارج از تجویز، اجباری یا غیرقابلکنترل درآمده باشد، موضوع متفاوت است و باید احتمال اختلال مصرف اپیوئید بررسی شود. FDA توصیه میکند در بیمارانی که از نظر جسمی به ترامادول وابسته شدهاند، دارو به شکل تدریجی کاهش داده شود و از قطع ناگهانی آن اجتناب شود، زیرا کاهش سریع میتواند سندرم ترک ایجاد کند.
علائم ترک ترامادول میتوانند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند. برخی افراد علائم نسبتاً خفیفی دارند و برخی دیگر، بهخصوص در صورت مصرف طولانی یا دوز بالا، علائم شدیدتری را تجربه میکنند. علائم معمول ترک اپیوئید میتوانند شامل موارد زیر باشند:
در ترک ترامادول ممکن است علائم روانی و عصبی نیز برجسته باشند. بعضی افراد اضطراب، افسردگی، تحریکپذیری، تغییرات خلق یا احساس ناخوشایند عمومی را تجربه میکنند.
از آنجا که ترامادول روی سیستم سروتونین و نورآدرنالین نیز اثر دارد، تجربه ترک آن ممکن است از ترک برخی اپیوئیدهای دیگر متفاوت باشد.
یکی از موضوعاتی که در ترک ترامادول اهمیت ویژهای دارد، علائم عصبی و خطر تشنج است.
تشنج از عوارض شناختهشده مصرف ترامادول است و FDA گزارش کرده که این عارضه حتی در محدوده دوزهای توصیهشده نیز مشاهده شده است. خطر تشنج با دوزهای بالاتر افزایش مییابد و مصرف همزمان برخی داروها مانند بعضی داروهای ضدافسردگی، داروهای ضدروانپریشی و سایر موادی که آستانه تشنج را کاهش میدهند نیز میتواند خطر را بیشتر کند.
بنابراین اگر فرد سابقه تشنج دارد، همزمان داروهای مؤثر بر سیستم عصبی مصرف میکند یا ترامادول را با دوز بالا مصرف کرده است، تصمیم برای ترک باید با دقت بیشتری گرفته شود. همچنین نباید برای کنترل خودسرانه علائم ترک، داروهای آرامبخش یا داروهای دیگر را بدون نظر پزشک به ترامادول اضافه کرد.
هیچ عدد ثابتی برای مدت ترک ترامادول وجود ندارد.
زمان شروع علائم و مدت ادامه آنها به عواملی مانند دوز مصرفی، مدت مصرف، تعداد دفعات مصرف، نوع فرآورده، سرعت کاهش دارو و شرایط فرد بستگی دارد. بطور کلی، چون ترامادول نسبتاً کوتاهاثر است، علائم ترک ممکن است پس از کاهش قابلتوجه یا قطع مصرف نسبتاً زود ظاهر شوند. با این حال، تجربه هر فرد متفاوت است و نمیتوان برای همه یک برنامه زمانی یکسان تعیین کرد.
ممکن است علائم جسمی در چند روز نخست برجستهتر باشند و سپس کاهش پیدا کنند، اما مشکلاتی مانند اختلال خواب، اضطراب، تغییرات خلق یا وسوسه مصرف میتوانند مدت بیشتری ادامه داشته باشند.
بنابراین سؤال «ترک ترامادول دقیقاً چند روز طول میکشد؟» پاسخ یکسانی برای همه ندارد.
شدت ترک ترامادول به میزان وابستگی و شرایط فرد بستگی دارد.
فردی که برای مدت کوتاهی و با دوز پایین از ترامادول استفاده کرده ممکن است علائم خفیفتری داشته باشد. در مقابل، مصرف طولانیمدت، دوزهای بالا، مصرف چندباره در روز یا ترکیب ترامادول با سایر مواد میتواند روند ترک را دشوارتر کند. از طرف دیگر، بخش مهمی از دشواری ترک مربوط به وابستگی روانی است. فرد ممکن است برای مقابله با درد، استرس، اضطراب یا مشکلات خواب به ترامادول متکی شده باشد. بنابراین حتی پس از کاهش علائم جسمی، میل به مصرف ممکن است باقی بماند. به همین دلیل، درمان موفق فقط به قطع دارو محدود نمیشود.
قطع ناگهانی ترامادول در فردی که وابستگی جسمی پیدا کرده است میتواند باعث ایجاد سندرم ترک شود. FDA نیز توصیه میکند در افراد وابسته، ترامادول بهصورت تدریجی کاهش داده شود و از قطع سریع اجتناب شود.
علاوه بر علائم معمول ترک، ویژگیهای خاص ترامادول باعث میشود موضوع تشنج نیز اهمیت داشته باشد. به همین دلیل، مخصوصاً در مصرف طولانیمدت یا دوزهای بالا، بهتر است فرد قبل از قطع مصرف با پزشک مشورت کند. این موضوع به معنای آن نیست که هر فردی که ترامادول مصرف کرده حتماً به بستری شدن نیاز دارد. در بسیاری از موارد میتوان درمان را به شکل سرپایی مدیریت کرد؛ اما سطح مناسب مراقبت باید بعد از ارزیابی تعیین شود.
بهترین روش ترک ترامادول برای همه افراد یکسان نیست. در یک فرد ممکن است کاهش تدریجی تحت نظر پزشک مناسب باشد. در فرد دیگری که اختلال مصرف اپیوئید دارد، ممکن است درمان دارویی اختصاصی و طولانیمدت برای اختلال مصرف اپیوئید مطرح شود.
راهنماهای جدید درمان اختلال مصرف اپیوئید تأکید میکنند که مدیریت ترک بهتنهایی نباید بهعنوان درمان کامل اختلال مصرف اپیوئید در نظر گرفته شود و افراد مبتلا باید به درمان مستمر و مبتنی بر شواهد متصل شوند.
بنابراین بهترین روش، روشی است که سه هدف را همزمان دنبال کند:
کنترل ایمن علائم ترک، کاهش خطر بازگشت به مصرف و درمان عواملی که باعث وابستگی شدهاند.
ترک اعتیاد سرپایی یکی از گزینههایی است که برای بسیاری از افراد میتواند قابل بررسی باشد.
حتما مطالعه کنید: ترک اعتیاد سرپایی
در این روش، فرد در محیط زندگی خود باقی میماند و برای ارزیابی، ویزیت، تنظیم برنامه درمان و پیگیری روند ترک اعتیاد به پزشک یا کلینیک مراجعه میکند. مزیت اصلی این رویکرد این است که فرد میتواند بدون جدا شدن کامل از خانواده و محیط زندگی خود درمان را ادامه دهد. البته «سرپایی» به معنای «بدون نظارت پزشکی» نیست. برعکس، کیفیت ترک اعتیاد سرپایی به میزان زیادی به ارزیابی دقیق اولیه و پیگیری منظم وابسته است. در مورد ترامادول، پزشک باید علاوه بر علائم معمول ترک اپیوئید، سابقه تشنج، داروهای همزمان، مصرف سایر مواد و وضعیت روانی فرد را نیز بررسی کند.
حتما مطالعه کنید: ترک اعتیاد
برای فردی که شرایط مناسب دارد، ترک اعتیاد سرپایی میتواند مزایای مختلفی داشته باشد. فرد در محیط آشنای خود باقی میماند و میتواند فعالیتهای روزمره را تا حد امکان ادامه دهد. همچنین ارتباط منظم با پزشک امکان اصلاح برنامه درمان را در صورت تغییر علائم فراهم میکند.
مزیت دیگر این است که درمان میتواند فراتر از مرحله قطع مصرف باشد. مشکلاتی مانند اضطراب، اختلال خواب، درد مزمن یا وسوسه مصرف میتوانند در جلسات پیگیری بررسی شوند. در واقع هدف مرکز ترک اعتیاد سرپایی نباید فقط این باشد که فرد چند روز ترامادول مصرف نکند؛ هدف باید ایجاد یک مسیر پایدار برای قطع وابستگی و کاهش خطر بازگشت باشد.
یک مرکز ترک اعتیاد سرپایی مناسب باید پیش از شروع درمان، ارزیابی دقیقی انجام دهد.
در این ارزیابی میتوان درباره مدت مصرف، مقدار مصرف، تعداد دفعات مصرف، دلیل شروع ترامادول، نسخه پزشک یا مصرف خودسرانه، سابقه افزایش دوز، تجربههای قبلی ترک و مصرف مواد دیگر سؤال کرد. همچنین سابقه تشنج، آسیب مغزی، بیماریهای روانی و داروهای همزمان اهمیت دارد. پس از ارزیابی، پزشک میتواند درباره مناسب بودن درمان سرپایی تصمیم بگیرد و در صورت نیاز، برنامه درمانی را در طول مسیر اصلاح کند.
در کلینیک ترک اعتیاد سرپایی، درمان میتواند از یک ارزیابی اولیه شروع شود.
پس از آن، پزشک یا روانپزشک ترک اعتیاد بر اساس شرایط فرد، روش مناسب مدیریت کاهش یا قطع ترامادول را مشخص میکند. در طول درمان، علائم جسمی، خواب، خلق، اضطراب، درد و میل به مصرف بررسی میشوند. اگر فرد با علائم غیرمنتظره یا شدید مواجه شود، برنامه درمان میتواند تغییر کند یا در صورت نیاز، بیمار برای سطح بالاتری از مراقبت ارجاع شود. این انعطافپذیری یکی از تفاوتهای مهم درمان حرفهای با تلاش برای ترک خودسرانه است.
ترک اعتیاد در منزل برای بعضی افراد میتواند بخشی از یک برنامه درمانی سرپایی باشد، اما نباید آن را با «قطع خودسرانه ترامادول در خانه» یکی دانست. درمان در منزل زمانی معنا دارد که پزشک پس از بررسی شرایط فرد تشخیص دهد که این سطح از مراقبت مناسب و ایمن است. در چنین شرایطی، برنامه درمان، نحوه کاهش دارو، پیگیری علائم و زمان مراجعه یا تماس با تیم درمان از قبل مشخص میشود. این موضوع برای ترامادول اهمیت بیشتری دارد، زیرا خطر تشنج و تداخلهای دارویی باید در ارزیابی لحاظ شود.
حتما مطالعه کنید: ترک اعتیاد در منزل
در برخی افراد، بسته به میزان وابستگی و وضعیت جسمی و روانی، درمان سرپایی و مراقبت در منزل ممکن است قابل انجام باشد. اما پاسخ به این سؤال که «آیا من میتوانم ترامادول را در خانه ترک کنم؟» بدون بررسی شرایط فردی قابل اعتماد نیست. اگر فرد سابقه تشنج داشته باشد، ترامادول را با دوز بالا مصرف کند، همزمان داروهای خاصی استفاده کند، چند ماده را با هم مصرف کند یا سابقه ترکهای شدید داشته باشد، ممکن است به سطح متفاوتی از مراقبت نیاز داشته باشد.
بنابراین اگر هدف شما ترک اعتیاد در منزل است، بهتر است ابتدا ارزیابی پزشکی انجام شود.
درمان سرپایی یک چارچوب درمانی است که در آن فرد بدون بستری شدن، بطور منظم تحت نظر پزشک قرار میگیرد. ترک در منزل میتواند بخشی از همین مدل باشد؛ یعنی فرد در خانه حضور دارد، اما برنامه درمانی توسط پزشک تعیین شده و پیگیری پزشکی وجود دارد. در مقابل، ترک خودسرانه در منزل یعنی فرد بدون ارزیابی و برنامه پزشکی مصرف را قطع یا کاهش دهد. این سه مفهوم نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
روانپزشک ترک اعتیاد میتواند در ارزیابی وابستگی به ترامادول و بررسی عوامل روانی و رفتاری مرتبط با مصرف نقش داشته باشد. گاهی فرد مصرف ترامادول را برای کنترل درد شروع کرده، اما به مرور برای اضطراب، خواب یا احساس آرامش نیز به آن وابسته شده است. اگر علت اصلی مصرف و عوامل تقویتکننده آن بررسی نشوند، احتمال بازگشت به دارو بیشتر میشود.
حتما مطالعه کنید: بهترین دکتر ترک اعتیاد
روانپزشک همچنین میتواند مشکلات همراه مانند اضطراب، افسردگی، اختلال خواب یا سایر اختلالات روانی را بررسی کند.
نقش دکتر ترک اعتیاد فقط تجویز دارو نیست.
در مرحله اول باید مشخص شود فرد چه مقدار ترامادول مصرف میکند و آیا واقعاً با وابستگی یا اختلال مصرف مواجه است. سپس خطرهای احتمالی بررسی میشوند؛ از جمله سابقه تشنج، داروهای همزمان، مصرف مواد دیگر و شرایط پزشکی. بعد از آن میتوان درباره روش مناسب درمان تصمیم گرفت. ر طول مسیر نیز پزشک باید روند درمان را بررسی کند و در صورت بروز مشکل، برنامه را تغییر دهد.
تغییرات خلقی میتوانند در دوره ترک ترامادول دیده شوند. فرد ممکن است احساس بیحوصلگی، کاهش انرژی، اضطراب، تحریکپذیری یا خلق پایین داشته باشد. این علائم همیشه به معنی وجود یک اختلال افسردگی مستقل نیستند و ممکن است بخشی از روند ترک باشند. با این حال، اگر علائم شدید باشند، مدت زیادی ادامه پیدا کنند یا با افکار آسیب به خود همراه شوند، ارزیابی روانپزشکی اهمیت ویژهای دارد.
نادیده گرفتن مشکلات روانی یکی از اشتباهات رایج در درمان وابستگی است.
اختلال خواب یکی از مشکلاتی است که ممکن است در زمان کاهش یا قطع ترامادول ایجاد شود. فرد ممکن است دیرتر خوابش ببرد، چند بار در طول شب بیدار شود یا صبح احساس خستگی کند.
خواب نامناسب نیز میتواند اضطراب و وسوسه مصرف را افزایش دهد و روند درمان را دشوارتر کند. به همین دلیل، مدیریت خواب باید بخشی از برنامه درمان باشد، اما استفاده خودسرانه از قرصهای خواب یا آرامبخش برای جایگزین کردن ترامادول توصیه نمیشود.
درد عضلات و مفاصل، احساس کوفتگی و بیقراری بدنی میتواند بخشی از علائم ترک اپیوئید باشد.
این موضوع برای فردی که ترامادول را به دلیل درد مزمن شروع کرده است اهمیت بیشتری دارد.در چنین شرایطی باید میان «درد ناشی از بیماری اولیه» و «درد ناشی از ترک» تفاوت گذاشته شود. اگر بیماری اولیه هنوز وجود داشته باشد، صرفاً قطع ترامادول بدون طراحی برنامه مناسب برای کنترل درد میتواند احتمال بازگشت به دارو را افزایش دهد. بنابراین علت اصلی درد نیز باید در برنامه درمان بررسی شود.
وسوسه مصرف یکی از مهمترین چالشهای بعد از کاهش یا قطع ترامادول است. ممکن است فرد پس از چند روز یا چند هفته احساس کند حالش بهتر شده، اما در موقعیت استرسزا دوباره به فکر مصرف بیفتد. برنامه پیشگیری از عود باید قبل از بروز چنین موقعیتهایی طراحی شود.شناخت محرکها، اصلاح محیط، حمایت خانوادگی، درمان مشکلات روانی و پیگیری منظم میتوانند در حفظ روند درمان نقش داشته باشند.
بعد از پایان مرحله حاد ترک، باید به عوامل ایجادکننده مصرف توجه شود.
اگر فرد ترامادول را برای درد مصرف میکرده، باید برنامه مدیریت درد داشته باشد. اگر علت مصرف اضطراب یا مشکلات خواب بوده، این مشکلات باید درمان شوند.اگر مصرف به دلیل فشار روانی یا شرایط محیطی ایجاد شده، لازم است راهکارهای مقابلهای جدید ایجاد شود. درمان پایدار یعنی فرد بتواند بدون وابستگی دوباره به ترامادول، مشکلات اصلی زندگی خود را مدیریت کند.
خانواده میتواند در درمان نقش حمایتکننده داشته باشد.
کمک به فرد برای حضور در جلسات درمان، ایجاد محیطی آرام، کاهش دسترسی غیرضروری به دارو و توجه به علائم هشدار میتواند مفید باشد.در مقابل، سرزنش، تحقیر یا کنترل افراطی معمولاً به ایجاد اعتماد کمک نمیکند.اگر درمان در منزل انجام میشود، وجود یک فرد قابلاعتماد که بتواند در پیگیری برنامه درمان همکاری کند میتواند اهمیت داشته باشد.
زندگی بعد از ترک باید به شکلی طراحی شود که نیاز قبلی به دارو دوباره ایجاد نشود.
خواب منظم، فعالیت بدنی، تغذیه مناسب، مدیریت استرس و داشتن برنامه روزانه میتوانند به بازگشت تدریجی فرد به وضعیت پایدار کمک کنند. اگر فرد درد مزمن دارد، باید برای کنترل آن برنامه مشخصی وجود داشته باشد. اگر مشکل روانی وجود دارد، درمان آن نباید به تعویق بیفتد. هدف نهایی فقط «ترامادول نخوردن» نیست؛ هدف رسیدن به شرایطی است که فرد بتواند بدون وابستگی به ترامادول زندگی کند.
بدن در بسیاری از افراد پس از قطع مصرف و گذر از دوره سازگاری میتواند به وضعیت پایدارتر بازگردد. اما سرعت این روند برای همه یکسان نیست.خواب، انرژی، خلق، درد و عملکرد روزمره ممکن است مدتی نیاز به تنظیم داشته باشند. اگر علائم طولانی، شدید یا غیرعادی باشند، نباید همه چیز به «ترک» نسبت داده شود. بررسی پزشکی میتواند مشخص کند آیا مشکل دیگری نیز وجود دارد.
کاهش اشتها یا تغییرات وزن ممکن است در دوره ترک دیده شود، اما ترک ترامادول روش کاهش وزن نیست. تغییر وزن شدید یا مداوم باید بررسی شود، بهخصوص اگر با بیاشتهایی قابلتوجه، استفراغ یا علائم جسمی دیگر همراه باشد. پس از عبور از مرحله حاد ترک، تنظیم تغذیه و بازگشت به فعالیت روزمره اهمیت پیدا میکند.
جمعبندی
ترک ترامادول باید متناسب با میزان وابستگی، مدت مصرف، شرایط جسمی و روانی و سابقه درمان فرد برنامهریزی شود.
ترامادول تنها یک مسکن ساده نیست؛ این دارو دارای فعالیت اپیوئیدی است و بر سیستمهای سروتونین و نورآدرنالین نیز اثر میگذارد. به همین دلیل، قطع آن میتواند علائم ترک اعتیاد ایجاد کند و در برخی افراد خطر تشنج نیز اهمیت ویژهای دارد.
حتما مطالعه کنید: ترک اعتیاد
در فردی که از نظر جسمی به ترامادول وابسته شده است، قطع سریع یا ناگهانی دارو میتواند باعث سندرم ترک شود و FDA بر کاهش تدریجی در چنین شرایطی تأکید کرده است.
برای بعضی افراد، ترک اعتیاد سرپایی میتواند گزینه مناسبی باشد. در شرایط مشخص نیز بخشی از درمان ممکن است در منزل انجام شود. اما ترک اعتیاد در منزل نباید با قطع خودسرانه ترامادول اشتباه گرفته شود.
اگر سابقه تشنج، مصرف دوز بالا، مصرف همزمان داروهای خاص، بیماریهای مهم یا وابستگی شدید وجود داشته باشد، ممکن است سطح بالاتری از مراقبت لازم باشد. از طرف دیگر، مدیریت علائم ترک بهتنهایی درمان کامل اختلال مصرف اپیوئید نیست. درمان باید تا حد امکان به برنامهای برای پیشگیری از بازگشت، درمان مشکلات همراه و پیگیری طولانیتر متصل شود. اگر قصد ترک ترامادول دارید، لازم نیست ابتدا خودتان روش ترک را انتخاب کنید. میتوانید شرایط مصرف، سابقه ترک و وضعیت جسمی و روانی خود را با دکتر ترک اعتیاد یا روانپزشک ترک اعتیاد مطرح کنید تا مشخص شود ترک اعتیاد سرپایی، ترک اعتیاد در منزل یا سطح دیگری از درمان برای شما مناسبتر است.
اگر مصرف ترامادول از کنترل خارج شده یا چند بار برای قطع آن تلاش کردهاید و دوباره به مصرف برگشتهاید، لازم نیست این مسیر را بهتنهایی ادامه دهید. با ارزیابی توسط دکتر ترک اعتیاد یا روانپزشک ترک اعتیاد میتوان مشخص کرد که آیا ترک اعتیاد سرپایی، ترک اعتیاد در منزل یا سطح دیگری از مراقبت برای شرایط شما مناسبتر است.
هدف، صرفاً قطع ترامادول نیست؛ هدف این است که روند درمان به شکلی ایمن انجام شود و احتمال بازگشت به مصرف نیز تا حد امکان کاهش پیدا کند.